۴ بوکسور برتر تاریخ به انتخاب محمد علی کلی_اسکوار

در جهان بوکس، تعداد زیادی ادعا کرده‌اند که عنوان «بهترین بوکسور تاریخ» به آن‌ها تعلق دارد. نام‌هایی چون فلوید می‌ودر و مایک تایسون می‌توانند با حق خود را برترین بوکسور نسل خود معرفی کنند، اما تنها فردی که گذر زمان نتوانسته اعتبار او را خدشه‌دار کند و همچنان به عنوان «بزرگ‌ترین بوکسور تاریخ» شناخته می‌شود، محمد علی کلی است.

۱۲ بوکسوری که سنگین‌ترین مشت‌های تاریخ بوکس را داشتند؛ از راکی مارسیانو تا جو لوئیس

🔗 بیشتر بخوانید: ۲۲ کتاب فن گفتن از نویسندگان نقل ایران و جهان_اسکوار

این واقعیت گواهی بر عظمت بوکسور ملقب به «قهرمان مردم» است که حتی در سال ۲۰۲۵ نیز نام او همچنان به طور گسترده به عنوان بهترین بوکسور تاریخ بر زبان‌ها می‌چرخد. از کسب مدال طلای المپیک در بازی‌های سال ۱۹۶۰ تا فتح قهرمانی سنگین‌وزن جهان در سن تنها ۲۲ سالگی، دوران حرفه‌ای محمد علی تقریباً بی‌نظیر است.

[[OAR_MEDIA_1]]

فراتر از کمربندها و افتخارات، حضور او در برخی از ماندگارترین و پرسر و صدا‌ترین مبارزات تاریخ بوکس، او را به یکی از بهترین ورزشکاران همه دوران مبدل کرده است. درگیری‌های جنجالی و دیدنی او با اسطوره‌هایی همانند سانی لیستون، جو فریزر و جورج فورمن، تا به امروز مورد بحث و تحسین قرار می‌گیرند.

🔗 بیشتر بخوانید: ۳ استراتژی ساده مدیریت زمان برای همه_اسکوار

[[OAR_MEDIA_2]]

با وجود اینکه محمد علی کلی از منظر بسیاری به عنوان بهترین بوکسور تاریخ شناخته می‌شود، او ترجیح داد خود را در فهرست چهار بوکسور برتر همه دوران نگنجد. در واقع، وقتی مجری یک برنامه از او پرسید که خود را در میان بزرگان بوکس در چه مرتبه‌ای قرار می‌دهد، کلی تنها از پاسخ دادن خودداری کرد. با این حال، انتخاب‌های او برای عنوان چهار بوکسور برتر تاریخ به ترتیب زیر است:

[[OAR_MEDIA_3]]

۴- جک جانسون

یکی از تأثیرگذارترین بوکسورانی که تا به امروز پا به رینگ نهاده، جک جانسون نخستین قهرمان سیاه‌پوست سنگین‌وزن جهان بود و مبارزه او در سال ۱۹۱۰ با جیمز جی. جفریز به عنوان «مبارزه قرن» شناخته می‌شود. پیروزی جانسون بر جفریز سفیدپوست، موجی از شورش‌های نژادی در سراسر ایالات متحده را برانگیخت.

[[OAR_MEDIA_4]]

در یک مصاحبه، محمد علی کلی صراحتاً اعلام کرد که اگرچه او خود به عنوان یک بوکسور جسور و مغرور شناخته می‌شود، اما هیچ‌یک از آن ویژگی‌ها با اعتماد به نفس абсолют جک جانسون قابل مقایسه نیست، به ویژه با توجه به اینکه جانسون در برابر تهدیدهای جدی خشونت نژادی قرار داشت. در واقع، پیش از مبارزه قهرمانی با جفریز، حریف آن از بازنشستگی بازگشت تنها برای چالش‌کشی با او. جان ال. سالیوان، بوکسور دیگر آمریکایی، پس از این رویداد چنین اظهار داشت:

«مبارزه قرن به پایان رسید و یک مرد سیاه‌پوست قهرمان بلامنازع جهان شد. این یک مبارزه ضعیف بود، نبرد کمتر از ۱۵ راندی میان جیمز جی. جفریز و جک جانسون. به ندرت مسابقه قهرمانی تا این حد یک‌طرفه بوده است. همه آمادگی پر سر و صدای جفریز بی‌نتیجه ماند. از همان لحظه زنگ اول تا پایان، در مبارزه خبری از تعادل نبود. چه مشت چپ هوشمندانه، قوی و حیله‌گرانه‌ای دارد (جانسون). او یکی از زیرک‌ترین و هنرمندترین بوکسورانی است که تا به امروز پا به رینگ گذاشته‌اند.»

[[OAR_MEDIA_5]]

۳- جک دمپسی

با لقب «قاتل اهل مناسا» (The Manassa Mauler)، جک دمپسی، بوکسور زاده کلرادو، به مدت هفت سال قهرمانی سنگین‌وزن جهان را در اختیار داشت و در میان سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۷ در اوج قدرت قرار داشت. او در رتبه ششم فهرست مجله رینگ از بهترین بوکسورهای دسته سنگین‌وزن تاریخ قرار گرفته و پس از یک دوران درخشان با ۶۸ پیروزی از ۸۳ مبارزه، وارد تالار مشاهیر این رشته شد.

احتمالا چشمگیرترین سال او ۱۹۱۸ بود؛ زمانی که در ۱۷ مبارزه شرکت کرد، با ۱۵ پیروزی، ۱ شکست و یک مبارزه بدون نتیجه. در تابستان ۱۹۱۹، دمپسی برای کسب Titel جهانی روبروی جک ویлар قرار گرفت، با اینکه نزدیک به ۱۲.۵ سانتی‌متر از او کوتاه‌تر و بیشتر از ۲۲.۵ کیلوگرم سبک‌تر بود. با این حال، دمپسی تنها در راند اول هفت بار ویлар را به زمین انداخت و به پیروزی قاطعی رسید.

«من فضانورد بوکسم. جو لوئیس و دمپسی فقط خلبان جت بودند. من در دنیای خودم هستم.»
(محمد علی کلی)

[[OAR_MEDIA_6]]

۲- شوگر ری رابینسون

واکر اسمیت جونیور، که در دنیای بوکس با نام شوگر ری رابینسون شناخته می‌شود، می‌تواند خود را یکی از بزرگ‌ترین‌های تاریخ بوکس بداند. او در رده آماتور به‌قدری مسلط بود که برخی باور دارند در ۸۵ مبارزه در آن سطح ناکامی‌ناپذیر بود. رابینسون در سال ۱۹۴۰ وارد عرصه بوکس حرفه‌ای شد و بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۵۱ در ۹۱ مبارزه پیاپی شکست نخورد که به عنوان ششمین رکورد طولانی‌مدت بدون شکست در تاریخ بوکس حرفه‌ای ثبت شده است. او قهرمان پیشین دسته ولترویت و میدل‌ویت جهان بود و دو بار در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۵۱ به عنوان بوکسور سال انتخاب گردید.

محمد علی کلی در ستایش رابینسون بی‌پروا بود و بدون تردید او را بهترین بوکسور تاریخ بدون در نظر گرفتن دسته وزنی می‌دانست.

[[OAR_MEDIA_7]]

«برای من، در زمان خودش و حتی امروز، وقتی می‌گویند شوگر ری رابینسون بهترین مبارز فارغ از دسته وزنی بود، منظور این است که اگر تصور کنیم او یک سنگین‌وزن بود و با همان سبک مبارزه می‌کرد، بهترین می‌بود.

باید اعتراف کنم، باید بگویم بله، رابینسون بزرگ‌ترین همه دوران است. من فیلم مبارزاتش را دارم، آن زمان تماشا کردم، شما هم دارید. او مرد بسیار خوبی بود. زمان‌بندی، شدت، عکس‌العمل، ریتم، بدنش – همه چیز بسیار عالی بود.»

[[OAR_MEDIA_8]]

۱- جو لوئیس

پیش از آنکه محمد علی کلی ظهور کند، بسیاری جو لوئیس را بی‌چون‌وچرا بهترین بوکسور سنگین‌وزن همه دوران می‌دانستند. با لقب «بمب‌افکن قهوه‌ای» (The Brown Bomber)، لوئیس به مدت ۱۲ سال از سال ۱۹۳۷ تا بازنشستگی موقت خود در سال ۱۹۴۹ بر بوکس سنگین‌وزن سلطه کامل داشت. او در کل ۲۵ بار به‌طور متوالی از کمربند قهرمانی خود دفاع کرد – بیشتر از هر بوکسور دیگری در هر دسته وزنی – و رکورد طولانی‌ترین دوره قهرمانی متوالی در تاریخ بوکس را نیز در اختیار دارد.

«من همیشه جو لوئیس را دست می‌انداختم که من بزرگ‌ترین همه دورانم. اما جو لوئیس بزرگ‌ترین سنگین‌وزن تاریخ بود.» (محمد علی کلی)

تأثیر جو لوئیس بر دنیای بوکس حتی فراتر از این ورزش رفت؛ او به عنوان یک سیاه‌پوست به قهرمان ملی ایالات متحده تبدیل شد. در واقع، مبارزه برگشت او با بوکسور آلمانی، مکس اشملینگ، در سال ۱۹۳۸ باعث شد لوئیس به نمادی برای مخالفت با نازیسم در آغاز جنگ جهانی دوم مبدل شود.

<!–

–>