در ۲۱ مه ۱۹۴۶، فیزیکدان کانادایی لوئیس اسلوتین در آزمایشگاه ملی لوسآلاموس هنگام انجام آزمایشی با هسته پلوتونیومی که به هسته شیطان معروف بود، تحت تابش مرگبار قرار گرفت و نه روز پس از آن درگذشت.
هسته شیطان
پس از بمباران ناگازاکی، یک بمب اتمی دیگر برای عملیات در ژاپن آماده بود، اما با تسلیمشدن ژاپن و پایان نیازهای جنگی، این بمب به آزمایشگاه مخفی در منطقه لوسآلاموس منتقل شد. در آن زمان بمب یک محصول دستساز و صنعتی محسوب میشد و لوسآلاموس زادگاه بمب اتمی بود.
لوئیس اسلوتین، فیزیکدان کانادایی، در این آزمایشگاه به همکاران خود نشان میداد که چگونه یک سلاح هستهای را تا مرز بحرانی برساند. این عملیات ریسکدار به قلقلکدادن دم اژدها شهرت داشت.
جسم مورد آزمایش شامل یک نیمکره فلزی با هسته پلوتونیومی در مرکز بود که حالت برجستهای داشت.
روش آزمایش اسلوتین
اسلوتین احتمالا برجستهترین متخصص جهان در مدیریت مقادیر خطرناک پلوتونیوم بود. او تقریبا یک سال قبل از این حادثه در مونتاژ اولین سلاح اتمی نقش داشته بود.
روش او ساده بود یک نیمپوسته بریلیم را به آرامی بر روی هسته پایین میآورد تا نوترونهای پرتابی از پلوتونیوم منعکس شوند. این کار یک واکنش زنجیرهای هستهای ضعیف و کوتاهمدت را آغاز میکرد که فیزیکدانان میتوانستند از طریق آن دادهها جمعآوری کنند. اما درست قبل از اینکه نیمپوسته کاملا بر روی هسته بنشیند، عملیات متوقف میشد.
شرح حادثه
ظهر روزی که انفجار هسته شیطان رخ داد، اسلوتین در حال تکرار آزمایش خود بود. هنگامی که او روال آهسته و دقتطلب پایینآوردن نیمپوسته را آغاز کرد، پیچگوشتی از دستش لیز خورد و نیمپوسته بهطور کامل بر روی هسته فرود آمد.
نور آبی اتاق را روشن کرد و موجی از گرما تابیده شد. این درخشش نمیتوانست بیش از یک دهم ثانیه طول بکشد و اسلوتین با سرعت بالا قطعه را برگرداند و واکنش را متوقف کرد.
محاسبات بعدی تعداد کل واکنشهای شکافت را یک میلیونام بمبهای اتمی اولیه نشان داد، اما این مقدار نیز برای انتشار تابش قابلتوجهی از رادیواکتیویته کافی بود.
آمبولانس بلافاصله به محل حادثه فراخوانده شد و آزمایشگاه تخلیه گردید. در این مدت دانشمندان تلاش کردند با تهیه نقشهای از محل ایستادن خود در لحظه لغزش، میزان تشعشع دریافتی را تعیین کنند، اما آشکارسازها به حدی آلوده شده بودند که محاسبه دقیق امکانپذیر نبود.

حتی شاهدان انفجار نیز به همراه دانشمندان به بیمارستان لوسآلاموس منتقل شدند.
مرگ لوئیس اسلوتین
اسلوتین و سایر دانشمندان چهار روز پس از تصادف به نیومکزیکو منتقل شدند. در روز پنجم، تعداد گلبولهای سفید اسلوتین بهشکل چشمگیری کاهش یافت و دما و نبض او نوسان داشت.
گزارش پزشکی بیان کرد که از آن روز به بعد، بیمار به شدت دچار افت عملکرد خواهد شد. اسلوتین دچار تهوع و درد شکم شد و وزن خود را از دست داد. او سوختگیهای ناشی از تشعشعات داخلی داشت که یک متخصص پزشکی آن را آفتابسوختگی سهبعدی نامید. در روز هفتم، او دچار دورههای آشفتگی ذهنی شد.
اسلوتین در نهایت به کما رفت و نه روز پس از تصادف در سن سی و پنج سالگی درگذشت. جسد او برای دفن در تابوت نظامی، محرمشده به وینیپگ فرستاده شد.
لوئیس اسلوتین دومین دانشمندی بود که پس از تعرض به تشعشعات رادیواکتیو جان خود را از دست داد. هری دگلیان دانشمند دیگری بود که قبل از او با هسته پلوتونیوم کار میکرد. او نیز در اثر یک حادثه و آزادسازی تشعشعات هسته، پس از یک ماه فوت کرد.
بر اساس اسناد لوسآلاموس، هسته شیطان در تابستان ۱۹۴۶ ذوب شد و مجددا به یک سلاح تازه تبدیل گردید.
