در ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۸، نه سال پس از پایان جنگ داخلی چین، نیروی هوایی جمهوری چین (تایوان) در یک درگیری هوایی مستقیم با جنگنده‌های میگ-۱۷ ارتش آزادی‌بخش خلق چین روبرو شد. دوازده فروند اف-۸۶ سابر آمریکایی در خدمت تایوان برای دفاع از جزیره در برابر یازده فروند میگ چینی که از خاک اصلی پرواز کرده بودند، به می‌دان نبرد رفتند. میگ‌ها که توسط مائو تسه‌تونگ برای آزمودن دفاع‌های تایوان فرستاده شده بودند، از نظر سرعت و سقف پرواز برتری داشتند و سابر‌های کهنه‌سال را در موقعیت دشواری قرار داده بودند.
<figcaption class="wp-element-caption"جنگنده های آمریکایی F-۸۶ جمهوری چین، سپتامبر ۱۹۵۸. ایالات متحده به طور مخفیانه دو خلبان و سه مهندس از نیروهای تفنگدار اختصاصی خود را برای نصب موشک های سایدوایندر روی چند ده هواپیمای تایوانی به این سرزمین فرستاده می بود.خلبانان تایوانی با وجود آموزش بهتر، نمی‌توانستند خلأ عملکردی سابر‌ها را در برابر میگ‌های پرسرعت و بالابرو جبران کنند. میگ‌های چینی در ارتفاعات بسیار بالا‌تر از برد موشک‌های کالیبر ۵۰ می‌لی‌متری سابر‌ها پرواز می‌کردند و با اطمینان کامل راکت‌های بی‌دقت رقبا را رصد می‌کردند. اما شگفتی خلبانان چینی طولانی نماند؛ راکت‌های شلیک‌شده از سابر‌ها به‌مانند مارپیچ به سمت اهداف حرکت کردند، گویی دست‌های نامرئی‌ای آن‌ها را هدایت می‌کند. در عرض چند دقیقه، شش فروند میگ در آب‌های تنه تایوان سقوط کردند و بقیه به شدت به سمت خاک اصلی چین گریختند، هرچند یکی از آن‌ها بی‌دقت یک موشک سایدوایندر منفجرنشده را به عنوان مسافری ناخوانده حمل می‌کرد.
ریشه‌های این موشک به سال ۱۹۴۵ برمی‌گردد، وقتی گروه‌ی از مهندسان در ایستگاه آزمایش مهمات دریایی چین لیک، کالیفرنیا، بر روی فیوز‌های مجاورتی سولفید سرب تحقیق می‌کردند. ویلیام بی مک‌لین، فیزیکدان ارشد، پتانسیل یک سیستم هدایت موشکی جدید را در این تکنولوژی حساس به گرما دید. تیم او که به‌سبب بی‌اعتباری دیگران با لقب مغازه سرگرمی مک‌لین شناخته می‌شدند، نه سال در گرمای صحرا روی این پروژه کار کردند.
با آغاز جنگ کره در ۱۹۵۰، نیروی دریایی آمریکا متوجه برتری میگ-۱۵های شوروی بر جنگنده‌های اف-۹اف پان‌تر شد. تنها مهارت خلبانان باتجربه آمریکایی از تلفات سنگین‌تر جلوگیری کرد. نیروی دریایی به دنبال سلاحی بود که در صورت داغ شدن جنگ سرد، برتری هوایی را تضمین کند. راه‌حل آشکار، موشک‌های هوا به هوا بود که آلمانی‌ها در جنگ جهانی دوم ابداع کرده بودند؛ اما آمریکا تا آن زمان تنها راکت‌های بی‌هدایت داشت.
تیم مک‌لین راه‌حل ابداعی کرد یک آینه سهموی چرخان (بازتابنده کاسگرین) در پشت یک گنبد شیشه‌ای شفاف در دماغه موشک پنج اینچی قرار گرفت. این آینه با ۴۲۰۰ دور در دقیقه چرخش می‌کرد و مداما نمای ۲۵ درجه‌ای از ردیاب سولفید سرب را به آینه دوم منعکس می‌ساخت. فاصله جسم داغ از محور چرخش، موشک را در زاویه صحیح هدایت می‌کرد و اصلاحات مسیر آن را مستقیما به سمت منبع حرارتی می‌فرستاد. مک‌لین نام سایدوایندر (مار زنگی کجرو) را برای موشک برگزید، نامی که هم با روش شکار مار با حس‌گر حرارتی و هم با ردیابی پیچ‌دار موشک در هوا هم‌سو بود.
موشک که بعدا ایم-۹بی نامگذاری شد، برد ۵ کیلوم‌تری، کلاهک تکه‌تکه ۴.۵ کیلوگرمی و شعاع انفجار موثر ۱۰ متری داشت. در ۱۹۵۶ به طور مخفیانه روی جنگنده‌های ناونشین مستقر شد و یک سال بعد به طور رسمی آشکار گردید. دریا‌دار سی‌ای تیرنی آن را دست داشتن در یک مسابقه بوکس با بازوی دو متری تشبیه کرد. این موشک به جنگنده‌های نیروی دریایی برتری تئوریک داد که تنها یک سال بعد در تنه تایوان به واقعیت پیوست.
<figcaption class="wp-element-caption"جنگنده های آمریکایی F-۸۶ جمهوری چین، سپتامبر ۱۹۵۸. ایالات متحده به طور مخفیانه دو خلبان و سه مهندس از نیروهای تفنگدار اختصاصی خود را برای نصب موشک های سایدوایندر روی چند ده هواپیمای تایوانی به این سرزمین فرستاده می بود.در ۱۹۵۸، آمریکا جنگنده‌های اف-۸۶ سابر را به نیروی هوایی تایوان تحویل داد. همزمان شوروی نسخه بهبودیافته میگ-۱۷اف را به چین داد که برتری سابر‌ها را تهدید می‌کرد. پنتاگون با برنامه محرمانه جادوی سیاه وارد عمل شد و سابر‌ها را به موشک سایدوایندر مجهز کرد. این موشک به خلبانان تایوان اجازه می‌داد تا اهداف با ارتفاع و سرعت بالا‌تر را از بردی فرا‌تر از توپ‌ها هدف قرار دهند و سپس از می‌دان نبرد خارج شوند.
پس از نبرد، خلبانان چینی زنده‌مانده با دیدن موشک منفجرنشده در بدنه یکی از میگ‌ها، راز شکست خود را فهمیدند. مهندسان چینی تلاش کردند موشک را به صورت معکوس مهندسی کنند، اما فناوری عقب‌مانده آن‌ها مانع موفقیت شد. موشک به اتحاد جماهیر شوروی منتقل گردید تا در دفتر طراحی تاپوروف او‌کی‌بی کپی دقیق آن ساخته شود.
سایدوایندر شوروی را غافلگیر کرد. موشک هوا به هوای آن‌ها تنها کی-۵ با هدایت راداری بود که برای بمب‌افکن‌های کند مناسب بود و در درگیری جنگنده با جنگنده بی‌فایده بود. دزدی اسرار نظامی در جنگ سرد رایج بود، اما به قول جو کولز، هیچ سرقتی جنگ هوایی را به اندازه کپی سایدوایندر متحول نکرد. این موشک به بلوک کمونیست هم برتری عددی و هم فناوری موشکی پیشرفته داد و توازن قوای هوایی را به خطر انداخت.
<figcaption class="wp-element-caption"موشک K-۵ به گفتن اولین موشک هوا به هوای اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۵۷ داخل سرویس شد اما زیاد بی فایده و نادقیق می بود. این مشکلات زیاد تر برای منفعت گیری از سیستم هدایت اشعه ای می بود که موشک را از طریق اشعه لیزری یا رادار به سمت هدفش هدایت می کند. در نتیجه، K-۵ عمدتا یک موشک ضد بمب افکن مختصر برد می بود.مهندسان شوروی نه تنها از اثربخشی، بلکه از سادگی ظریف طراحی سایدوایندر شگفت‌زده شدند. گنادی سوکولوفسکی بعدا آن را دانشگاه‌ی که آموزش مهندسی ما را ارتقا داد توصیف کرد. تا ۱۹۶۰، موشک کی-۱۳ (نام ناتو ای‌ای-۲ اتول) وارد خدمت شد و به مهم‌ترین موشک کوتاه‌برد نیروهای هوایی شوروی، پیمان ورشو و کشور‌های مشتری مانند کوبا، ویتنام، هند و پاکستان تبدیل گردید. چین نیز نسخه خود را پی‌ال-۲ نامید.
در ۱۹۶۹، نسخه بهبودیافته ایم-۹بی-اف‌جی‌دبلیو مد.۲ در نیروی هوایی آلمان غربی مستقر شد. این مدل با قطعات الک‌ترونیکی حالت جامد، خنک‌کننده دی‌اکسید کربن، گنبد دماغه جدید و فیل‌ترینگ نوری بهتر مجهز بود که حساسیت ردیاب مادون قرمز را بالا برده و قفل نادرست بر روی زمین، ابر یا خورشید را کاهش می‌داد. شوروی‌ها نیز این نسخه را طلبیدند و به شگفت‌انگیز‌ترین روش آن را بدست آوردند.
در ۱۹۶۷، مانفرد رامینگر، معمار آلمانی غربی، در سفر تجاری به شوروی برای کا‌جی‌بی استخدام شد. کا‌جی‌بی او را به جاسوسی از لوفت‌وافه (نیروی هوایی آلمان) متمرکز کرد. در ۱۹۶۸، رامینگر با کمک یک خلبان و یک راننده به پایگاه نوبورگ نفوذ کرد، یک موشک واقعی سایدوایندر دزدید و با خرد کردن شیشه صندلی عقب ماشین مرسدس خود، موشک را با پتو مخفی کرد و فرار شد.
رامینگر موشک را به خانه برد، جعبه سفارشی ساخت و از طریق پست هوایی به سرویس امنیتی شوروی فرستاد. هزینه ارسال ۴۸۳.۸۸ دلار بود و موشک ده روز بعد رسید. رامینگر ۸۱ هزار دلار (معادل بیش از ۷۰۰ هزار دلار امروز) دریافت کرد. دادگاه آلمان غربی او و همکارانش را به خیانت، جاسوسی و سرقت بزرگ محکوم کرد و آن‌ها به سه تا چهار سال زندان محکوم شدند.
هرچند شوروی به یک ایم-۹بی-اف‌جی‌دبلیو مد.۲ کاملا کاربردی دست یافت، می‌زان بهره‌برداری از آن اشکار نیست. در ۱۹۷۳، نسخه کی-۱۳ام با تنها پیشرفت استفاده از گاز فشرده برای خنک‌کردن ردیاب وارد خدمت شد. کپی کردن الک‌ترونیک حالت جامد در شوروی به دلیل تاخیر سال‌ها در تکنولوژی ریز‌تراشه‌ها ممکن نشد؛ حتی امروزه سلاح‌های روسی در اوکراین از ریز‌تراشه‌های غربی برای جبران کمبود داخلی استفاده می‌کنند.
موشک سایدوایندر با ۲۷۰ شلیک موفق تا ۲۰۲۱ یکی از موثر‌ترین موشک‌های تاریخ است. این موشک همچنان در خدمت است آمریکا در ۲۰۲۳ از جدید‌ترین نسخه ایم-۹اکس برای سرنگونی بالن جاسوسی چین استفاده کرد و در ۲۰۲۴ اف-۱۵ای استایک ایگل‌های نیروی هوایی از آن برای هدف قرار دادن پهپاد‌های حوثی بهره بردند.
مسابقه تسلیحاتی موشکی هوا به هوا که سایدوایندر هفت دهه پیش آغاز کرد، همچنان ادامه دارد. درگیری میان واشنگتن، چین و روسیه از هر زمان دیگری پس از جنگ سرد شدید‌تر است. مسکو و پکن همچنان در تلاش برای دزدیدن اسرار دفاعی آمریکا هستند، اما امروزه انتقال این اسرار احتمالا با فلش‌درایو انجام می‌شود، نه با چرخ دستی.
