هوشیاری پنهان

محققان در ۲۵ درصد بیماران بی‌واکنش پس از صدمه مغزی آگاه‌ی نهفته شناسایی کردند

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که از هر چهار بیمار دچار صدمه مغزی جدی که واکنشی نشان نمی‌دهند، یک نفر ممکن است همچنان هوشیار باشد؛ این کشف نشان می‌دهد که تعداد بیش‌تری از بیماران نسبت به پیشینه درک ما از محیط خود آگاه هستند.

به گزارش ساینس‌الرت، بر اساس پژوهشی که در نیو انگلند ژورنال آف مدیسین منتشر شده، این یافتن می‌تواند تفاوت‌های بزرگی در نحوه مراقبت از افراد طبقه‌بندی شده در کما، حالت نباتی یا حداقل هوشیاری ایجاد کند. این حالت که اکنون به طور رسمی جدایی حرکتی شناختی (CMD) نامیده می‌شود، به معنای عدم ارتباط توان‌مندی‌های شناختی با توان‌مندی‌های حرکتی است. محققان چندین سال است در جستجوی روش‌های گسترده‌تر برای شناسایی CMD هستند.

در مطالعه اخیر، علائم هوشیاری از طریق تصویربرداری رزونانس مغناطیسی عملکردی و اسکن مغزی الک‌تروانسفالوگرافی (EEG) در ۶۰ بیمار از کل ۲۴۱ بیمار مورد آزمایش آشکار شد. محققان پس از خواندن جملاتی مانند فکر کنید دست خود را باز و بسته می‌کنید این علائم را مشاهده کردند.

یلنا بودین، متخصص مغز و اعصاب از بیمارستان عمومی ماساچوست، می‌گوید پیش‌تر به نظر می‌رسید برخی بیماران مبتلا به صدمه شدید مغزی در حال پردازش دنیای بیرونی خود نیستند. با این حال، هنگامی که آن‌ها با تکنیک‌های پیشرفته همانند و EEG بررسی شوند، می‌توانیم فعالیت مغز را تشخیص دهیم.

این نتایج سوالات مهم اخلاقی، بالینی و علمی را مطرح می‌کند؛ از جمله اینکه چگونه می‌توانیم از این ظرفیت شناختی نادیده‌گرفته‌شده برای برقراری سیستم ارتباطی و بهبود شرایط بهبودی بهره ببریم؟

برآورد می‌شود که CMD بیش از آنچه فکر می‌شد در بیمارانی که با و EEG بازدید شده‌اند، مشاهده می‌شود. این موضوع نشان می‌دهد که طیف وسیعی از آزمایش‌ها باید انجام شود تا بتوانیم CMD را شناسایی کنیم.

آیا این روش برای همه بیماران بدون هوشیاری کاربرد دارد؟

۶۲ درصد از ۱۱۲ بیمار دیگر که به طور آشکار به دستورالعمل‌ها در کنار تخت پاسخ می‌دادند، سیگنال‌های مغزی مورد انتظار را نشان ندادند؛ به همین دلیل محققان می‌گویند روش‌های فعلی تا به امروز تمام افراد دارای کارکرد شناختی را شناسایی نمی‌کنند.

بودین اضافه می‌کند برای ادامه پیشرفت در این حوزه باید ابزار‌های خود را اعتبار‌سنجی کنیم و رویکرد‌هایی برای بررسی سیستماتیک و عملی بیمارانی که پاسخگو نیستند، گسترش دهیم تا دسترسی همه به این آزمایش‌ها گسترده‌تر شود.