چرا میمونها تا پایان عمر کیهان هم نمیتوانند آثار شکسپیر را تایپ کنند؟, قضیه معروف میمونهای نامتناهی مدعی است که اگر یک میمون بهصورت تصادفی و برای زمانی نامحدود روی صفحهکلید تایپ کند، در نهایت هر متنی — ازجمله تمام آثار ویلیام شکسپیر — را تولید خواهد کرد. اما یک تیم محقق استرالیایی این فرضیه کلاسیک را با رویکردی کمی و مبتنی بر محدودیتهای فیزیکی جهانج مورد ارزیابی قرار دادهاند.
آزمایش فکری در چارچوب محدودیتهای واقعی نسخه کلاسیک این قضیه بر مفهوم انتزاعی بینهایت تکیه دارد؛ اما پژوهشگران استرالیایی پرسیدند اگر زمان و تعداد میمونها را به مقادیر محدود اما بسیار بزرگ — هممرز با عمر باقیمانده کیهان — محدود کنیم، چه نتیجهای حاصل میشود؟
مرگ گرمایی — لحظهای که آنتروپی به حداکثر میرسد و هیچ فرآیند ترمودینامیکی امکانپذیر نیست — برآورد کردهاند.
این بازه زمانی حدود یک گوگول (۱۰ به توان ۱۰۰) سال تخمین زده میشود. آنها این مهلت را بهعنوان سقف زمانی برای تایپ میمونها در نظر گرفتند. پارامترهای شبیهسازی یک میمون، ۳۰ سال، ۳۰ کلید مدل محاسباتی بر پایه فرضیات ساده اما واقعگرایانه بنا شده بود یک میمون ۳۰ سال عمر خود را صرف تایپ میکند، در هر ثانیه یک کلید میفشارد، و صفحهکلید تنها ۳۰ کلید (حروف الفبای انگلیسی و علائم نگارشی رایج) دارد.
، از جمعیت واقعی شامپانزهها — نزدیکترین خویشاوندان زنده انسان — استفاده کردند.
آنها فرض کردند تعداد ۲۰۰ هزار شامپانزه تا پایان عمر کیهان ثابت باقی میماند و همه آنها بهصورت پیوسته تایپ میکنند. با وجود این جمعیت و مهلت عظیم، احتمال تولید متن کامل آثار شکسپیر (۸۸۴ هزار و ۶۴۷ کلمه) همچنان ناچیز و در عمل غیرممکن باقی میماند.
حتی اگر هر اتم کیهان، یک کیهان دیگر باشد تحلیلهای حساسیت نشان میدهد که حتی اگر سرعت تایپ افزایش یابد یا جمعیت میمونها بهصورت نمایی رشد کند — تا حدی که هر اتم در کیهان، خود یک کیهان پر از میمونتایپکننده باشد — باز هم تولید متون پیچیده و طولانی مانند آثار شکسپیر در بازه عمر کیهان محال است. تصادفیت خالص، حتی در مقیاسهای کهکشانگستر، قادر به تولید نظم معنایی در مقیاس ادبی نیست.
نتایج این مطالعه در ژورنال علمی منتشر شده و گزارش خبری آن در گاردین قابل مشاهده است.
