گاز متانتیول اقیانوسها: عامل خنککننده اقلیم زمین که تا به حال نادیده گرفته شده بود

گاز متانتیول اقیانوسها عامل خنککننده اقلیم زمین که تا به حال نادیده گرفته شده بود, پژوهشگران برای نخستین بار موفق شدهاند میزان گاز گوگردی که از حیات اقیانوسی آزاد میشود را محاسبه کنند و آشکار ساختند که این گاز اقلیم زمین را، بهویژه در نیمکره جنوبی، بسیار بیشتر از پیشبینیهای قبلی خنک میکند.

اقیانوسها تنها جذبکننده و توزیعکننده گرمای خورشید نیستند، بلکه با تولید گازهای خاص، ابرها را درخشانتر میسازند تا بخش بیشتری از نور خورشید به فضا بازتابانده شود. کشف نقش حیاتی متانتیول در تنظیم دما تیمی از دانشمندان مؤسسه علوم دریایی، مؤسسه شیمی فیزیکی بلاس کابرِرا در اسپانیا و دانشگاه آنگلیای شرقی در انگلستان، گاز متانتیول را بهدقت بررسی کردهاند.

ال، یکی از مهمترین نظریههای مربوط به نقش اقیانوسها در کنترل اقلیم را دگرگون کرده است.

بر اساس نظریه رایج، پلانکتونهای ریز سطح اقیانوس گوگرد را بهصورت دیمتیل سولفید (DMS) رها میکنند که در اتمسفر اکسید شده و به ذرات معلق آئروسل تبدیل میشود. مکانیزم خنککنندگی آئروسلهای گوگردی آئروسلها بخشی از تابش خورشید را به فضا بازمیگردانند و در نتیجه گرمای باقیمانده در زمین را کاهش میدهند. این اثر خنککننده زمانی تشدید میشود که این ذرات در فرآیند شکلگیری ابرها نقش داشته باشند.

ول توسط اقیانوسها آگاه بودند، اما مقادیر دقیق و مکانهای انتشار آن ناشناخته بود؛ بنابراین از تأثیر گسترده این گاز بر اقلیم بیخبر ماندند.

مدلهای شبیهسازی اقلیم، اثر تابش خورشید در اقیانوس جنوبگان را بیش از واقع محاسبه میکردند، زیرا قادر نبودند ابرها و آئروسلها را بهدرستی مدلسازی کنند. نتایج جدید دقت این مدلها را افزایش داده و شکاف بین پیشبینیها و واقعیت را کاهش میدهد. تفاوت عملکرد متانتیول و دیمتیل سولفید در گذشته تصور میشد پلانکتونها تنها دیمتیل سولفید تولید میکنند، اما اکنون اثبات شده که این موجودات متانتیول نیز آزاد میکنند.

این کشف به محققان امکان داده تا مکان، زمان و میزان انتشار متانتیول را بهصورت کمی و در مقیاس جهانی تعیین کنند. در نتیجه، شبیهسازی ابرهای اقیانوس جنوبگان و نمایش اثر خنککننده آنها واقعگرایانهتر شده است. تحلیل دادههای متانتیول در آبهای شور، اقیانوس جنوبگان و سواحل مدیترانه نشان میدهد که این گاز، مقادیر گوگرد آزادشده از اقیانوسها را ۲۵ درصد افزایش میدهد و در اقلیم زمین نقش قابلتوجهی ایفا میکند.

اگرچه افزایش ۲۵ درصدی به نظر کم بیاید، اما متانتیول بهمراتب بهتر از دیمتیل سولفید اکسید شده و آئروسل تولید میکند؛ بنابراین اثر خنککننده نهایی آن بسیار قویتر است. محققان دریافتند که گوگرد اقیانوسی در نیمکره جنوبی، که مساحت آبی بیشتری دارد و فعالیت انسانی در آن محدودتر است، تأثیر خنککننده بیشتری نسبت به نیمکره شمالی دارد. این یافته میتواند در پیشبینیهای دقیقتر تغییرات اقلیمی آینده نقش بسزایی داشته باشد.