وایکینگ ۱ نخستین فرودگر موفق مریخ در تاریخ بشر بود. این کاوشگر در کنار وایکینگ ۲، که هر یک شامل یک مدارگرد و یک فرودگر بودند، به عنوان بخشی از برنامه وایکینگ ناسا به سمت سیاره سرخ ارسال شدند.
جست‌وجوی برنامه‌ریزی‌شده برای یافتن می‌کروارگانیسم‌های مریخی به سرعت آغاز گردید و پانوراما‌های رنگی شگفت‌انگیزی از محیط اطراف به زمین فرستاده شد.
وایکینگ ۱ به مدت ۲۲۴۵ روز مریخی فعالیت خود را ادامه داد. در نهایت در میان ماسه‌های قرمز و صخره‌هایی که تا حد دید دوربین‌ها دراز شده بودند، خاموش گردید.
چهره بهرام
عکس معروف چهره بهرام توسط فضاپیمای وایکینگ ۱ در هنگام رسیدن به سیاره سرخ ثبت شده است. این تصویر که در منطقه سیدونیا مریخ گرفته شده، چهره‌ای غول‌پیکر و انسان‌نما را نشان می‌دهد که گویی بر سطح مریخ حک شده یا ساخته شده است.
دانشمندان ناسا در آن زمان بر این باور بودند که این صورت، یک توهم ناشی از سایه‌ها و پریدولیا است. پریدولیا پدیده‌ای است که در آن ذهن به اشتباه الگوی آشنا را در اشیاء تصادفی تشخیص می‌دهد.
هنگام انتشار عکس در سال ۱۹۷۶، ناسا آن را چنین توصیف کرد صخره عظیم در مرکز، که مشابه سر انسان است، توسط سایه‌هایی شکل گرفته که توهم چشم، بینی و دهان را ایجاد می‌کنند.
برای بیش از بیست سال عکس دیگری از این منطقه در دسترس نبود. در آوریل ۱۹۹۸، ناسا با هواپیمای نقشه‌بردار جهانی مریخ بر فراز سیدونیا پرواز کرد و تصاویر بیش‌تری ثبت نمود. این تصاویر صحت ارزیابی اولیه ناسا را تایید کرد.
<figcaption class="wp-element-caption"تصویری که مدارگرد شناسایی مریخ در سال ۲۰۰۷ تهیه کرد.این سازند ۱.۵ کیلوم‌تر طول دارد و ویژگی‌های چهره تنها سایه‌هایی هستند که به دلیل شکل زمین تشکیل شده‌اند. از آن زمان عکس‌های بیش‌تری گرفته شده است. نقشه‌بردار جهانی مریخ برای بار دوم در آوریل ۲۰۰۱ به این منطقه بازگشت و مدارگرد شناسایی مریخ در سال ۲۰۰۷ تصویری با وضوح بالا ضبط کرد.
آژانس فضایی اروپا نیز با مارس اکسپرس از این ناحیه عکسبرداری انجام داد.
اما امروزه همچنان افرادی وجود دارند که معتقدند این منطقه مدرکی بر وجود تمدنی منقرض بر روی مریخ است. اگرچه امکان وجود چنین تمدنی محال نیست، اما برای پذیرش این ادعا شواهد قوی‌تری نسبت به سایه‌های روی صخره مورد نیاز است.
