در ۱۷ آگوست ۱۹۷۰، اتحاد جماهیر شوروی فضاپیمای ونرا ۷ را به سمت سیاره زهره پرتاب کرد. این کاوشگر نخستین دستگاه ساخت بشر شد که با موفقیت داده‌ها را از سطح سیاره‌ای غیر از زمین به مرکز کنترل انتقال داد.
برنامه ونرا شامل سری کاوشگر‌هایی بود که شوروی در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۴ برای مطالعه ناهید راه‌اندازی کرد. از میان ۱۶ کاوشگر پرتاب‌شده، دو مورد اول حتی نتوانستند از جاذبه زمین خارج شوند. ونرا ۷ نخستین نمونه این سری بود که به‌صورت اختصاصی برای فرود نرم طراحی شده بود، در حالی که ونرا ۴ پیش از آن موفق شده بود نخستین تصاویر و اطلاعات جوی را به دانشمندان روسی برسانند.
به دلیل شرایط بسیار سخت سطح زهره، از جمله دما و فشار بالا، تمام سطح‌نشین‌های این برنامه تنها برای مدت کوتاه‌ی از چند دقیقه تا حداکثر چند ساعت دوام می‌آوردند. تجهیزات هر مأموریت متفاوت بود، اما همه شامل دوربین‌ها و ابزار‌های تجزیه‌وتحلیل اتمسفر و خاک سیاره بودند.
برنامه ونرا دستاورد‌های بزرگ در تاریخ کاوش فضایی ثبت کرد، زیرا این دستگاه‌ها نخستین اجسام انسانی بودند که وارد اتمسفر سیاره دیگری شدند. ونرا ۷ نیز با مقصد کاوش زهره پرتاب شده و در ۱۵ دسامبر ۱۹۷۰ بر سطح این سیاره فرود آمد و اولین داده‌های مستقیم از آنجا را به زمین ارسال کرد.
آخرین مطالب
- اهمالکاری در نوجوانان: علائم، عوامل، پیامدها و راهکارهای درمان موثر
- مبارزه با ساس تختی: راهنمای جامع شناسایی، ریشهکن کردن و پیشگیری
- لکه زرد روی چشم: علائم، علل و روشهای درمانی از پینگوکولا تا گزانتلاسما
- مقایسه ژل رویال و عسل: تفاوتها، مزایا و بهترین گزینه برای تقویت بدن
- راهنمای جامع درمان آفت دهان: ۱۱ روش خانگی و پزشکی برای تسکین سریع درد
این کاوشگر برای تحمل فشار تا ۱۸ مگاپاسکال و دما تا ۵۸۰ درجه سانتی‌گراد طراحی شده بود، اما شرایط واقعی زهره سخت‌تر از پیش‌بینی‌ها بود. عدم قطعیت در مورد دمای دقیق و فشار سطح باعث شد مهندسان حاشیه امنی وسیعی در طراحی در نظر بگیرند. فرودگر مجهز به سنسور‌های دما و فشار، ارتفاع‌سنج و شتاب‌سنج برای اندازه‌گیری چگالی اتمسفر بود. در طول مسیر به سمت زهره، دو مانور اصلاح مسیر با استفاده از موتور بدنه انجام گرفت.
